رمضان ماه رحمت و استجابت دعا است. پس هر چه نیاز داریم از او بخواهیم. 

 رمضان ماهي است که وقتي بدان مي نگريم، در وجود آن آرامش را درمي يابيم که اين آرامش آکنده از کلمات الهي است و ديگر اينکه ماه ميزباني است که قرآن را به مهماني خود آن هم با افتخار و شايستگي پذيرفته است و آنچه در پيکره جامعه ما نمايان است، مهمان نوازي است که در فرهنگ غني و کهن ايران مهمان، «حبيب خدا» تلقي مي شود و چه چيز بهتر و ارزشمندتر از مهماني به نام قرآن که با زبان گوياي خود محفل رمضان را نورافشاني مي کند.

بقول حافظ شیرازی:
سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی                  خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی
دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است           بدین راه و روش می رو که بادلدار پیوندی
قلم را آن زبان نبود که سر عشق گویم باز              ورای حد تقریر است شرح آرزومندی
الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور           پدر را بازپرس آخر کجا شد مهر فرزندی
جهان پیر رعنا را ترحم در جبلت نیست                  زمهر اوچه میپرسی در اوهمت چه میبندی
همایی چون توعالی قدرحرص استخوان تاکی         دریغ آن سایه همت که برنا اهل افکندی

صائب تبریزی نیز سروده است:
یا رب از دل مشرق نور هدایت کن مرا                    از فروغ عشق خورشید قیامت کن مرا
تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند                  شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا
خانه آرایی نمی آید زمن همچون حباب                 موج بی پروای دریای حقیقت کن مرا
استخوانم سرمه شدازکوچه گردیهای حرص            خانه دار گوشه ی چشم قناعت کن مرا
چند باشد شمع من بازیچه دست فنا                   زنده ی جاوید از دست حمایت کن مرا
خشک بر جا مانده ام چون گوهر از افسردگی         آتشین رفتار و چون اشک ندامت کن مرا
گر چه در صحبت همان در گوشه ی تنهاییم            از فراموشان امن آباد عزلت کن مرا
ازخیالت در دل شبها اگر غافل شوم                      تا قیامت سنگسار از خواب غفلت کن مرا
از فضولیهای خود صائب خجالت می کشم             من که باشم تاکنم تلقین که رحمت کن مرا